رکنا، بحران مسکن در ایران از مرحله دشواری عبور کرده و به یک بنبست اجتماعی تمامعیار تبدیل شده است. تداوم روند فعلی که در آن ودیعههای میلیاردی و اجارههای چند ده میلیونی به عرف مناطق متوسطنشین تبدیل شده، به معنای حذف تدریجی نیروی کار و متخصص از متن شهر است. فشار بیامان اقتصادی و نبود چتر حمایتی قانونی، مستاجران را در موقعیتی قرار داده است که تمدید هر ساله قرارداد برای آنها با استرسی فراتر از توان روانی همراه باشد؛ وضعیتی که خروجی آن چیزی جز گسترش حاشیهنشینی و فروپاشی ساختار خانواده نخواهد …