توسعه ساختنی‌ست نه نوشتنی

تاریخ توسعه در ایران، تاریخ کشمکش میان آرزوهای بزرگ و ناتوانی نهادی است. از دهه ۱۳۲۰ تا سند چشم‌انداز ۱۴۰۴، اسناد و برنامه‌های متعددی نوشته شد که ایرانِ توسعه‌یافته را ترسیم می‌کردند، اما در عمل کمتر به واقعیت تبدیل شدند. مساله اصلی نه ضعف نظری، بلکه نبود تبدیل توسعه به یک پروژه نهادمند و مستمر بوده است.